De column van Henk Molhuysen 28-12-2004
Het verkeer in Kathmandu hoofdzakelijk bestaat uit voetgangers die proberen zo vlug mogelijk in hun volgende leven terecht te komen, of chauffeurs die verwoed proberen om dat proces te versnellen.
In Nederland rijden we rechts. In Engeland rijden ze links, maar in Kathmandu rijdt men aan beide kanten van de weg.
Op het vliegveld is geen enkel autoverhuurbedrijf te vinden. Dat is omdat, als je geen Aziaat bent, geestelijk beslist niet in staat bent om deel te nemen aan het verkeer in Nepal.
Het kan me echt niks schelen of je nou een re�ncarnatie bent van wie dan ook, je kan gewoon niet rijden in Kathmandu. Het enige wat je kunt doen is een auto huren met chauffeur maar dan wel eentje die zijn weg in Kathmandu weet te vinden, zorgt dat je niks verschrikkelijks overkomt en ook waar de claxon zit in de auto.
Taxi�s genoeg! Een taxi regelen in Kathmandu is gemakkelijker dan in Amsterdam. Zij zoeken jou wel op en doen dat op een vaak komische manier. Een wit gezicht in de hoofdstad betekent automatisch dat je een wandelende euro bent en als je van al dat aanspreken niets wilt hebben dan moet je in een gestaag tempo doorlopen, vooral geen vaart verminderen want dan ben je aan de heren overgeleverd. Een geliefd spel is naast je gaan rijden in jou tempo met het raampje open en maar praten; dan houden ze vooral geen rekening dat ze het verkeer ophouden en zich meteen een file vormt achter hen. Trouwens, bij de chauffeurs die jou aanspreken, zitten meestal degenen die Engels spreken en dat is ook weer een stuk gemakkelijker bij het uitleggen waar je heen moet. Je loopt dan niet het risico een rondje Kathmandu te krijgen en daar ook nog behoorlijk voor moet betalen.
Over betalen gesproken; vaak zetten de heren de taximeter niet aan en zeggen doodleuk dat ie kapot is. Je moet dan een prijs afspreken. Doe dat nou niet want je betaald gegarandeerd veel te veel. Nee, gewoon uitstappen en een andere taxi nemen.
Je kunt ook gaan lopen en het ergste dat je dan kan overkomen is dat je behoorlijk gaat zweten van angst.
Nepalese chauffeurs komen echt niet dichtbij een voetganger en al loop je midden op straat, je zult alleen af en toe de claxon horen, geen geschreeuw en gescheld. Wees je er wel van bewust dat de afstand tussen de bumper van zijn auto en jou benen slecht enkele centimeters zal zijn. Transpireren dus of toch maar opzij gaan.
Lopen in Kathmandu kan men dus beschouwen als een echte Olympische sport!
Een ongeluk met een fietser heb ik nog nooit gezien maar daar komt weer de beleefdheid van de Nepalese automobilist om de hoek kijken. Fietsers in Kathmandu zijn nog erger en hinderlijker dan die in ons landje. Gewoon slingeren en midden op de weg rijden. Vooral niet achterom kijken en links en rechts is al helemaal uit den boze. De enige wrijving tussen automobilist en fietser, die ik meemaakte, is dat de fietser afstapte om te vertellen wiens fout het was van het voorvalletje dat zich tussen hen had voorgedaan. Na twee boze blikken en een sto�cijns negeren door de automobilist, stapt de fietser dan maar weer op z�n rijwiel.
Dan rijdt er een fietser per ongeluk over de voet van een politieagent, die stond trouwens op een onmogelijke plaats en bracht het verkeer zelf in gevaar, na midden op de weg tussen het voortrazende verkeer geconstateerd te hebben dat bij geen van de twee bloed was te zien, rijdt de fietser gewoon weer door en redt daarmee de agent van een stapel papierwerk.
Ga je op de fiets of heb je het lef om een motorfiets te huren en je begaat in de ogen van een agent een overtreding, dan zul een verwoed fluiten horen. Het beste is eigenlijk doen wat alle chauffeurs om je heen ook doen; gewoon doorrijden. De agent ziet dat hij vergeefs staat te blazen en kijkt je met een boos gezicht na waarna hij het verkeer weer gaat �regelen�. Niks nummer opschrijven of andere acties.
Het regelen van het verkeer op een druk kruispunt is een waar genoegen om naar te kijken. Er staan dan zo�n vier of vijf van die politie boys en girls te zwaaien en druk te doen. Ieder geeft weer wat anders aan en het resultaat is dan ook dat niemand zich noemenswaardig druk maakt op dat regelen en zijn eigen gang gaat. Je hebt dan echt een gratis komische toneelvoorstelling.
Heb je de mogelijkheid om te kijken wat er zoal om je heen gebeurd in het verkeer dan zie je de meest vreemde constructies rondrijden. Kinderen worden meestal overal en nergens tussen gefrommeld en kijk er niet van op dat je een motorfiets ziet met vader moeder en twee kinderen daarop gedrapeerd. Die kinderen mogen dan ook nog eens de mogelijke bagage vasthouden.
In auto�s waar normaal plaats is voor ongeveer vijf mensen, zitten er dan gewoon tien. Taxi�s maken helemaal geen probleem als je negen man in dat ding probeert te persen. De chauffeur wacht geduldig tot je klaar bent met �laden� en gaat dan vervolgens rijden zoals hij gewend is.
Nog een laatste raad! Heb je dus de beslissing genomen om een motorfiets te huren, ga gewoon links rijden en denk niet aan verkeersregels. De beste manier is om gewoon hard te rijden, meeslingeren alle kanten op en als het nodig is de hele weg gebruiken; heb je bermvrees, gewoon midden op de weg gaan rijden.
Op die manier heb je een hele fijne vakantie in Kathmandu!
