Martine Jacobs - Steenbok Story                                                                                         

 

Steenbok story

                                                                                         

Het gejoel en harde muziek kwamen je al van verre tegemoet, hij voelde zich opgewonden en een blos kleurde zijn wangen. Het was niet koud en de zon maakte een gouden glans over de wereld. Hij was met een paar vrienden en ze stonden bij een grijp apparaat hij probeerde telkens een horloge te pakken te krijgen maar het grijparmpje was hem telkens te vlug af.

Een van de jongens stootte hem aan en wees op een groep meisjes die bij de snoepkraam stonden, hun blikken ontmoette elkaar en een hoop aanstoten en gegiechel volgde. Zijn blik viel op een blond meisje, grootte ogen en prachtige zoenlippen leken hem op te zuigen. Ze praatte en schudde met haar lange blonde haren, met haar armen en handen voerde ze gesprekken met de andere meisjes. Ze keken niet eens naar de jongens die toch ogenschijnlijk onopvallend met hun bezig waren.Hij stapte een eindje opzij om ongemerkt weg te lopen, hij had nog maar een doel, het gezicht van het blonde meisje bleef op zijn netvlies en ineens stond hij bij het groepje giechels, een beetje onschuldig vroeg hij `Wat heb jij op je bomber jack genaaid`? Wat een slimme zet hij had meteen haar aandacht te pakken. `Oh vindt je het leuk, mijn moeder heeft dat erop genaaid een weed blad heeft niemand op zijn jas want mijn vriendinnen vinden dat je dat niet opvallend moet laten zien, maar ik vind het mooi`. Ze was anders dan de andere meisjes tuurlijk was ze mooier want hij had geduldig op een afstandje staan kijken en stiekem veel opvallend gekeken om te proberen haar blik te vangen. Het spel was begonnen en hij had er goed over nagedacht wat hij als eerste tegen haar zou zeggen. `Heb je snoep gekocht, vroeg hij`. Hij zag haar bollende wangen en ineens brak er een glimlach op haar gezicht, ze keek hem aan en de warmte tussen hen beide gloeide van de een naar de ander. `Heb je al in de botsauto�s gezeten`, ze schudde van nee. `Kom dan gaan we samen rijden`, als van zelf sprekend stapte hij achter het stuur en zei ernaast. In een rustig tempo reed hij zonder te botsen het leek wel of hij op de grote weg zat. Bijna ontspannen zat ze naast hem en genoot van het korte ritje. Samen liepen ze de kermis af vergetend met wie ze waren gekomen. `Rook jij, of misschien ook wel wiet`, hij vroeg het recht doorzee, `nee natuurlijk niet` ze lachte hem toe,` omdat ik een weedblaadje op mijn mauw heb, dat zegt echt niets hoor`. Hij begreep nu dat ze niet van hier kwam. De zon verdween langzaam achter de wolken en de zeewind kwam fel opzetten. `Ben je ook op de fiets anders kun je bij mij achterop` hij wilde zijn meisje bij zich houden en verzon terplekke leuke dingen. `Mijn ouders zijn niet zo streng en als ik voor donker thuis ben is het goed` ze schudde haar blonde lokken naar achteren. Samen fietste ze het duinpad af  richting huis. ` Zie ik je morgen weer` hoopvol keek hij haar aan, `misschien kunnen we samen naar de kermis en dan leer ik je rijden zonder te botsen. Ze keek hem aan en in haar ogen blonk het antwoord. `Doei en tot morgen`. Glimlachend fietste hij  de donkere avond in en voelde zich zo licht als een veertje.   

 

Martine Jacobs     11-2-2002