Nepal 1978,1979,1999 kort verhaal van Martine Jacobs
De rugtas stond nog altijd in de gang, een paar late studieboeken zorgde ervoor dat je er soms nog over struikelde.Het ding moest eens een keer weggegooid, maar na zovele jaren trouwe dienstvond ik dat de tas een andere bestemming toe kwam.
Velen van ons die afgestudeerd waren zochten een baan of vervolgde hun opleiding maar enkele gingen een reis maken en kwamen thuis met kleurige kleding, een goeroe en een schat aan verhalen.
Wat trok ons om ook hun voetstappen te volgen, wellicht onze christelijke achtergrond de verborgen verhalen uit de bijbel die ons in onze jeugd het charisma van de verre volken liet proeven.
Verrukt van de verhalen en aangestoken door een vurig enthousiasme kochten wij onze eerste paar bergschoenen, een donzen jack en een travelling guide to India and Nepal. De schoenen werden vakkundig ingelopen en na een lange wandeltocht opgelucht uitgeschopt om pardoes tegen de wachtende rugzak te belanden. Als vanzelf sprekend werden de boeken eruit gekieperd en propte wij hem vol met de allereerste levensbehoeften. Het verlangen om opnieuw de wereld te ontdekken resulteerde in een one-way ticket to Sri-Lanka.
Na een turbulente vlucht met Aeroflot belandden we in een oerwoud van geluiden, de lucht was er blauwer dan blauw het gras groener dan groen, de tropische hitte benam ons de adem.We stonden midden met onze voeten in het paradijs en langzaam begonnen onze westerse gebruiken te verdampen.
De hitte benam de snelheid van ons denken en vooral het visioen van water zou op deze reis onze metgezel zijn. De taxi ritten werden overlevingstochten en iedere keer bedankten we de chauffeur voor zijn veilige aankomst, de roepies groeiden tot aan de hemel.
We verbleven in guest-houses bij vriendelijke familieswaar het ontbijt zo vol pepers zat dat de tropische hitte wat op de achtergrond raakte.We sprongen de oceaan in met de Noordzee koelte nog vaag in het achterhoofd en bleven drijven op het warme zoute zeewater.Het kostte ons weken om te acclimatiseren en ons denken in te passen aan de tropische cultuur, het verschil tussen beiden werelden werd kleiner en is voorgoed in ons levensritme ge�tst.
Maar westerse mensen als wij zijn,willen altijd de berg op, we verlangden naar een seizoen met sneeuw en nieuwe prikkels kondigden zich aan.De reisgids inmiddels wat beduimeld werd opnieuw ontdekt de rugtas volgepropt met batik stoffen en de laatste taxi rit werd beloond met nog meer roepies voor een veilige laatste rit.
De hal van het vliegveld was ronduit koud, de airco stond aan en voor de eerste keer in Sri-Lanka werden onze donzen jacks te voorschijn gehaald, zij zouden de verdere reis onze dierbaarste bezit zijn.Nog een laatste blik van overpeinzing overspoelde het groene paradijs en wij vlogen de wolken in.Na een paar uur vliegen zagen wij de eerste kleine nederzettingenonder ons, kunstig gebouwde huisjes met groene rijstveldjes in terrasvorm.Magere koeien liepen in en uit en hadden zo hun eigen ritme.
Kinderen met een schoolboekje aan een touwtje stapten in groepjes het oerwoud in en liepen uren naar hun schooltje.Het was niet warm en voor het eerst in 6maanden hadden we het koud en bibberend liepen we het eerste theehuis in. We slurpten liters thee en diep van binnen voelden we een weldadig thuiskomen en was er een punt van no return. Tegen de avond hadden we een leuke lodge gevonden, een klein etablissement met een paar koeien op het achter erf het was er schoon en netjes, de mensen waren vriendelijk en we kregen dikke quilts om onder te slapen toen we vertelden dat we een paar uur geleden nog in de hitte van Sri-Lanka verbleven.
We vroegen of het eten in Nepal ook zo heet was, de bevestiging was ontkennend en verheugd trokken wij Kathmandu in op zoek naar een restaurantje.We huurden een Chinese fiets en fietsten als van oudst de stad in en snoven de koelte van de avond op.
Het leven had een tempo zo oud dat onze incarnaties werden samen gebracht en onze ziel genoot van de eenheid in het leven. Kathmandu had in 1978 ongeveer 250.000 inwoners dus was de stad niet overbevolkt er kwamen velen Tibetanen maar zij zijn een verrijking voor de Nepalese cultuur.
Er waren winkeltjes die vol waren met tracking spullen en waar je voor een habbekrats spullen kon huren waarmee je de bergen onveilig kon maken.Ook wij wilden graag een wandeling maken en huurden twee donzen slaapzakken.De volgende morgen stonden we heel vroeg op en reden met de bus naar Pokhara een(toen nog) klein dorpje ten westen van Kathmandu.
Deze busrit duurde de gehele dag en onderweg hadden we vele stops.De dorpjes waar we rijst en dal aten sliepen in de moderne tijd.
Onze horloges hadden we cadeau gegeven en we leefden op het ritme van zon en maan.Het meer van Pokhara omringt door een paar huisjes en twee lodges voor een enkele trekker die langs kwam, je kunt er nog steeds een roeibootje huren en weldadig het meer op varen.
In het midden is een klein eilandje waar door de lokale bevolking religieuze ceremonies worden gehouden,soms komt er een wind opzetten die de geuren van de Goden meebrengt.
Heuvel op en berg op het bleef stijgen en ik kwam er achter dat ik niet zo�n klimster ben en bij het eerste dorpje Naudanda bleven we staan pakten onze rugzakken uit en streken neer bij een vriendelijke familie, we zijn er weken gebleven en raakten verwant met de aarde.
Terug in Kathmandu, wat een hectische stad, we waren de toeters en de bellen vergeten en zelfs de luxe van een warme douche kon de intense vrede niet van ons afspoelen.Hans wilde naar Nederland terug tenslotte waren we bijna een jaar weggeweest en alles was veranderd en hoopvol boekten we een vlucht naar huis.
Met een hart vol heimwee en een gedeelde ziel achterlatend kwamen we op schiphol aanen werden we opgenomen in de economische spiraal die voor uitgang heet.
Vele jaren later een gezin achterlatend, inmiddels grote kinderen, gingen we terug omdat we descherf van Nepal in onze ziel nooit zijn kwijtgeraakt.Jaren van verlangen en het idealiseren van onze herinneringen bracht ons terugnaar de plek waar ons leven samen begon en een van onze kinderen is gemaakt.De realiteit kwam als een stoomwals op ons af de drukte is enorm toegenomen en de stank verveelvoudigd,maar de kinderen hebben schoenen aan en de meeste van hen gaan naar school.
Het aureool wat wij 20 jaar geleden aan Nepal hebben gegeven is met uitlaatgassen omgeven en de vooruitgang heeft zijn tol ge�ist.Toch is Nepal een land wat de economische vooruitgang kiest en ook zij hebben recht op hun eigen materieel gewin.
Wij als westerlingen zouden hun kunnen adviseren om deze economische expansie in goede banen te leiden en onze expertise gratis ter beschikking te stellen, maar alleen gaat gratis de zon op en zal Nepal haar nodige stuiptrekkingen moeten ondergaan willen zij ook een evenwichtige sociaal economische toekomst tegemoet gaan.
Onze tweede reis na 20 jaar is een andere reis geworden, maar de grote Swayambhu Tempel kijkt nog steeds met ogen van de waarheid over de Kathmandu vallei en elke ochtend als de zon opkomt beklommen wij de trap van de tempel en de scherf in onze ziel begint zich te roeren om verrukt wakker te worden,
we zijn weer even thuis !
Martine Jacobs
Events Gallery Studio Art Shop
